John en Han hebben hun Koningsdag te midden van het feestende volk doorgebracht, respectievelijk in Delft en in Kethel, een dorp bij Schiedam. De ergernis over de hermelijnvlooien in de media was groot, want van een volwassen omgang met de dynastie is in Nederland nauwelijks sprake. Ze zijn daarin niet de enigen: een goedkeurende score van 53% voor een koning is, nuchter bekeken, gewoon middelmatig, hoe luid het gejuich van voornoemde hermelijnvlooien ook klinkt.
Han merkt intussen op dat het met burgerbloed aangelengde blauw in de aderen van de Oranjes best eens een nieuwe injectie kan gebruiken — bij voorkeur van echte prinsen. Die zijn in Afrika en Azië immers ruimschoots voorhanden. Denk aan de koning van Lesotho of aan de familie van Nelson Mandela, die zelf van koninklijke bloede was. Het hoeft allemaal niet zo gewoon te blijven.
Zijn de heren republikein? John wel. Han houdt een slag om de arm. Als publiekshistoricus heeft hij nu eenmaal een zwak voor schandalen — en laat de monarchie daar nu net een onuitputtelijke bron van zijn.