De oprechte zorgen van burgers. Alleen al als je die term gebruikt, ben je al midden in het debat beland. Gaat het werkelijk over een AZC? Of over iets groters: vertrouwen, veiligheid, wonen, culturele veranderingen en het gevoel niet gehoord te worden? Han en John bespreken deze zorgen. In hoeverre zijn ze reëel, in hoeverre ingegeven door angst of eerdere ervaringen? Daarover verschillen zij geregeld van mening.
Ze kijken ook naar het verleden en constateren dat vergelijkbare zorgen vaker opkwamen rond nieuwe groepen: Joodse vluchtelingen in de jaren dertig, Poolse en Hongaarse vluchtelingen uit de negentiende eeuw, Surinamers in de jaren zeventig, Molukkers en vele anderen. Steeds opnieuw ontstonden spanningen, wantrouwen en de vraag hoeveel verandering een samenleving aankan. En toch blijkt achteraf dat integratie in veel gevallen beter verliep dan tijdgenoten verwachtten. Maar is het deze keer anders? Of denken mensen dat alleen?
Tegelijk zien Han en John ontwikkelingen in Nederland die uit de hand kunnen lopen als zorgen structureel worden genegeerd of alleen moreel worden weggezet. Hun conclusie: wie draagvlak wil voor asielbeleid, moet omwonenden serieus betrekken. Niet via een verplichte inspraakavond voor de vorm, maar door lokaal beleid samen te ontwikkelen met echte invloed en eerlijkheid over gevolgen.